ผู้เขียน หัวข้อ: บทประพันธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ : สุภาษิตสอนหญิง...  (อ่าน 876 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

บทประพันธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ ทรงใช้พระนามแฝงในการนิพนธ์ สุภาษิตว่า "อัญชัน"

..สุภาษิตสอนหญิง...(๑)
ขอประพันธ์จรรยาสุภาษิต
ไว้เตือนจิตหญิงไทยในสยาม
ทั้งเริ่มรุ่นลักขณาสง่างาม
อยู่ใความดำริควรตริตรอง
เป็นสตรีนี้ไซร้้มิใช่ง่าย
สงวนกายเราไว้อย่าให้หมอง
จะยากจนค่นไร้วิสัยทอง
ย่อมจะต้องมีค่าราคาแพง...อัญชัน...

‎...สุภาษิตสอนหญิง...(๒)
เหมือนพิกุลดีจริงไม่ทิ้งกลิ่น
ถึงตกดินจมทรายไม่หน่ายแหนง
ยังหอมหวานชวนชื่นระรื่นแรง
จนเหี่ยวแห้งไม่ทรามความนิยม
แต่หอมกลิ่นมาลาที่ว่าหอม
ชั่วถนอมเชยนิดสนิทสนม
เฉพาะเมื่อจับจ้องประคองชม
เวลาดมชั่งครั้งไม่ยั่งยืน...อัญชัน...

..สุภาษิตสอนหญิง...(๓)
อันหอมนามความดีสรีนั้น
ไม่มีวันทรามเชยระเหยหืน
ถึงมาตรแม้นตัวตายไม่คลายคืน
ยังหอมชื่นชูนามเพราะควาดี...อัญชัญ...



...สุภาษิตสอนหญิง...(๔)พระสุนทรโวหาร(สุนทรภู่)...ครูกวีศรีสยาม เชกสเปียร์แห่งประเทศ 

ประการหนึ่งซึ่งจะเดินดำเนินนาด
ค่อยเยื้องกรายยกย่องไปกลางสนาม
อย่าไกวแขนสุดแขนเขาห้ามปราม
เสงี่ยมงามสงวนไว้แต่ในที
อย่าเดินกรายย้ายอกยกผ้าห่ม
อย่าเสยผมกลางทางหว่างวิถี
อย่าพูดเพ้อเจ้อไม่สู้ดี
เหล้าเรือนมีกลับมาจึงหารือ
ให้กำหนดจดจำแต่คำชอบ
ผิดระบอบแบบกระบวนอย่าควรถือ
อย่านุ่งผ้าพกใหญ่ใต้สะดือ
เขาจะลือว่าเล่นไม่เห็นควร
อย่าลืมตัวมันเดินให้พลินจิต
ระวังปิดปกป้องของสงวน
เป็นนารีที่อายหลายกระบวน
จงสงวนสง่าอย่าให้อาย

...สุภาษิตสอนหญิง...(๕) พระสุนทรโวหาร(สุนทรภู่)...ครูกวีศรีสยาม เชกสเปียร์แห่งประเทศ 

อนึ่งเนตรอย่างสังเกตให้เกินนัก
จงรู้จักอาการประมาณหมาย
แม้นประสบพบเหล่าเจ้าชู้ชาย
อย่าชม้ายทำชะม้อยตะบอยแล
อันนัยน์ตาพาตัวให้มัวหมอง
เหมือนทำนอนงแนะออกบอกกระแส
จริงมิจริงเขาเอาไปเล่าแช
คนรังแกมันก็ว่านัยน์ตาคมฯ

...สุภาษิตสอนหญิง...(๖) พระสุนทรโวหาร(สุนทรภู่)...ครูกวีศรีสยาม เชกสเปียร์แห่งประเทศ

อันที่จริงหญิงชายย่อมหมายรัก
มิใช่จักตัดทางที่สร้างสม
แม้นจักรักรักไว้ในอารณ์
อย่ารักชมนอกหน้าเป็นราคี
ดังพฤกษาต้องวายะพัดโบก
เขยื้อนโยก็แต่กิ่งไม่ทิ้งที่
จงยับยั้งชั่งใจเสียให้ดี
เหมือนจามรีรู้จักรักษากาย

‎...สุภาษิตสอนหญิง...(๗) พระสุนทรโวหาร(สุนทรภู่)...ครูกวีศรีสยาม เชกสเปียร์แห่งประเทศไทย

อันตัวนางเปรียบอย่างปทุเมศ
พึงประเวศผุดพ้นชลสาย
หอมผกาเกสรขจอนขจาย
มิได้วายภุมรินถวิลปอง
ครั้นได้ชมสมจิตพิศวาส
ก็นิราศแรมจรัลผันผยอง
ไม่อยู่เฝ้ารสเที่ยวจดลอง
ดูทำนองใจชายก็คล้ายกัน
แม้นชายใดใจประสงค์มาหลงรัก
ให้รู้จักเชิงชายที่หมายมั่น
อันความรักของชายนี้หลายชั้น
เขาว่ารักรักนั้นประการใด
จงพินิจพิศดูให้รู้แน่
อย่าทำแต่ใจเร็วจะเหลวไหล
เปรียบเหมอนคิดปริศนาอย่าไว้ใจ
มันมักไพล่เพลงขุมเป็นหลุมพราง

 

SMFJUSTHOST โฮสต์ดีดี ที่นี่เราบริการด้วยใจ